Een oude houten elektriciteitspaal ligt horizontaal op schragen. Hij werd in drie stukken gezaagd en vervolgens met lood opnieuw samengevoegd. Het vertrouwde technische object krijgt daardoor iets vreemds. De metalen verbindingen lijken zowel herstellingen als littekens. Lood werd vroeger onder meer gebruikt om doodskisten af te sluiten en te beschermen. Die associatie brengt ideeën over tijd, verdwijnen en herinnering in het werk binnen.
De paal heeft zijn oorspronkelijke functie verloren, maar blijft een spoor van een vroegere infrastructuur. Hij herinnert aan de manier waarop elektrificatie en andere menselijke ingrepen het landelijke landschap stap voor stap hebben veranderd.
